⚔️🛡️Karkonosze zapłaciły za wojnę Michała Jarosa z Jerzym Pokojem
(Mamy oświadczenie Jerzego Pokoja)
Sprawa matury Krzysztofa Wiśniewskiego mogła być trudnym, ale prostym testem przyzwoitości. Jest problem z dokumentami? Sprawdzamy, odsuwamy, czyścimy atmosferę, chronimy powiat i ludzi, którzy zaufali tej władzy. Zamiast tego dostaliśmy pokazówkę, w której dobro społeczności w Karkonoszach wyglądało jak tło dla dużo ważniejszego spektaklu: wojny Michała Jarosa z Jerzym Pokojem o władzę w regionie.
👉🏻Starosta bronił stołka, nie urzędu
Wiśniewski od początku zachowywał się jak facet, który woli spalić za sobą wszystko, niż zejść ze sceny o tydzień wcześniej. Oświadczenia, konferencje, pokazywanie papierów, opowieść o „nagonce” i „polowaniu” – wszystko to układało się w jeden przekaz: ja się nie cofnę. Można to zrozumieć po ludzku, ale trudno usprawiedliwić politycznie. W sytuacji, gdy szkoła nie znajduje śladów matury, a prokuratura wchodzi w sprawę, starosta powinien myśleć o powiecie, a nie o swojej karierze.
W praktyce wyszło odwrotnie. Im mocniej bronił siebie, tym głębiej wciągał w bagno urząd starosty, radę i cały lokalny obóz KO. W pewnym momencie to już nie był spór o świadectwo, tylko test na to, czy ktokolwiek w tej układance jest jeszcze w stanie powiedzieć: dość.
👉🏻Jaros: lider, który gasi światło, a nie pożar
Ale nawet najbardziej zdeterminowany starosta nie zrobiłby z tego takiej bomby, gdyby nie postawa Michała Jarosa. To on jest szefem regionu. To on budował lokalne układy, to on brał polityczne dywidendy z tego, że „jego człowiek” rządzi powiatem karkonoskim. I to on nie był w stanie – albo nie chciał – uderzyć pięścią w stół w momencie, kiedy sprawa matury zaczęła ciągnąć całą formację na dno.
Tak to przynajmniej wygląda z perspektywy zwykłego wyborcy: zamiast twardej reakcji, przeciąganie. Zamiast jasnego komunikatu, półsłówka. Zamiast obrony dobrego imienia KO w Karkonoszach – nerwowe manewry, żeby tylko nie wyszło, że to lider regionu wyhodował problem, nad którym nie panuje. Można odnieść wrażenie, że Jaros bardziej bał się utraty kontroli nad partią, niż utraty twarzy przez partię jako całość.
👉🏻Pokój jako wygodny chłopiec do bicia
W tym samym czasie Jerzy Pokój wchodził do gry o fotel szefa dolnośląskiej KO. Zapowiadał, że jest gotów do debaty, że ma swoją wizję regionu, że chce innego stylu prowadzenia partii. W zdrowej sytuacji mielibyśmy normalną wewnętrzną kampanię: programy, wizje, spór o kierunek. Tymczasem kampania ruszyła na tle smrodu afery maturalnej.
Efekt? Zamiast czytelnego starcia Jaros – Pokój o przyszłość KO, dostaliśmy wrażenie, że ten drugi został wciągnięty w bagno, które wybuchło obok. Zamiast dyskusji o tym, czy Pokój nadaje się na szefa regionu, zaczęły się insynuacje, kto co trzymał w sejfie, kto o czym wiedział, kto na kogo donosi. Wizerunek Pokoja nie budował się na jego pomysłach, tylko na tym, co przeciwnicy byli w stanie dokleić mu z karkonoskiej awantury.
Nie trzeba mieć dostępu do partyjnych stenogramów, żeby wyczuć, co z tego wynika. Dla Jarosa taki układ jest wygodny: konkurent nie rośnie, bo zamiast czystej kampanii ma na plecach cudzy syf. Dla KO w Karkonoszach – to katastrofa, bo ich problem staje się paliwem do wewnętrznej wojny, a nie powodem do poważnego sprzątania.
👉🏻Dobro społeczności? Na końcu kolejki
To jest chyba najpoważniejszy zarzut pod adresem obecnego kierownictwa regionu: w całej tej historii dobro lokalnej społeczności KO i mieszkańców powiatu wyglądało jak ostatni punkt w kolejce priorytetów. Najpierw obrona starosty, potem wojna frakcji, dopiero na końcu – jeśli w ogóle – refleksja, co to robi ludziom, którzy mają na co dzień tłumaczyć się z tej afery w swoich miejscowościach.
Wizerunek działaczy z powiatu, radnych, zwykłych członków KO został wystawiony na ostrzał, bo gdzieś wyżej ktoś uznał, że ważniejsze są wewnętrzne rozgrywki. Tak to wygląda z boku: powiat karkonoski stał się poligonem doświadczalnym w wojnie Jarosa, a nie miejscem, o które lider regionu bije się jak o własny dom.
👉🏻Mała wojna, duża cena
Można odnieść wrażenie – podkreślam: wrażenie, nie udowodnioną tezę – że w rachunku zysków i strat Jaros zbyt łatwo pogodził się z tym, że wizerunek KO w Karkonoszach zostanie zdewastowany, byle tylko utrzymać przewagę nad niedoszłym konkurentem do fotela szefa regionu. Jeśli tak jest, to mamy do czynienia z jednym z najgorszych możliwych modeli przywództwa: „ważne, żebym wygrał wewnątrz, reszta może się palić”.
👉🏻Wyborcy nie kupią tej logiki
Problem w tym, że wyborcy nie czytają tego jak skomplikowanej gry frakcji. Widzą coś prostszego: starosta z aferą, lider regionu, który nie panuje nad sytuacją, i partię, która bardziej zajmuje się sobą niż mieszkańcami. Nie interesuje ich, który działacz dowalił któremu. Interesuje ich, czy ktoś jest w stanie wziąć odpowiedzialność i posprzątać.
Jeżeli obraz, który zostanie po tej historii, będzie taki: „Jaros potrafi zajechać konkurenta w partii, ale nie potrafi ochronić własnego zaplecza w Karkonoszach”, to końcowy rachunek będzie brutalny. Może Jaros wygra swoją wewnętrzną bitwę, może Pokój nie stanie się takim konkurentem, jakim mógł być. Tylko co z tego, jeśli przy okazji ludzie odwrócą się od całej formacji?
To jest pytanie, które powinno dziś wybrzmieć najmocniej: czy naprawdę warto było poświęcić dobre imię KO w powiecie karkonoskim po to, żeby niedoszły rywal do fotela szefa regionu nie urósł za bardzo? Jeśli dla kogokolwiek odpowiedź brzmi „tak” – to znaczy, że problemem nie jest już jedna matura, tylko cały sposób myślenia o polityce.
📍Zapytaliśmy Jerzego Pokoja o komentarz do sprawy. 
‼️ Sprawa musi zostać rzetelnie wyjaśniona, procedury muszą zadziałać, a potem trzeba ją zamknąć i wrócić do pracy dla mieszkańców. Nie pozwolę, żeby Karkonosze stały się polem walki frakcji. Nie interesuje mnie odwet ani polityczna zemsta. Ludzie są zmęczeni politykami, którzy najpierw walczą między sobą, a później tłumaczą, że robią to dla dobra regionu.
Jerzy Pokój
