Filharmonia Sudecka zaprasza na koncert symfoniczny 10.03.2017 o godzinie 19 do sali koncertowej przy ulicy Słowackiego 4.
Wystąpi Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Sudeckiej pod dyrekcją Bartosza Żurakowskiego, jako solistka w koncercie weźmie udział Agnieszka Rehlis – mezzosopran. Artystka ma swój udział w tegorocznej nagrodzie GRAMMY w kategorii Best Choral Performance dla nagrania Penderecki by Penderecki vol. I. W programie:
Feliks Mendelssohn – Uwertura „Hebrydy”
Edward Elgar – Sea Pictures op. 37
Anton Dvořák – VII Symfonia d-moll op. 70
Uwertura koncertowa h-moll, opus 26 „Hebrydy” Feliksa Mendelssohna, znana też jako „Grota Fingala” bezpośrednią inspirację zawdzięcza pieczarze na wyspie Staffa wchodzącej w skład archipelagu Hebrydy znajdującego się u szkockich wybrzeży. Mendelssohn odwiedził Hedrydy podczas sztormu nocnego i wszedł do morskiej jaskini – Groty Fingala, popularnej atrakcji turystycznej. Sklepienie groty wznosiło się w owym czasie 12 metrów nad poziomem wody, a głębokość wody przekraczała 60 m. Grota zawierała kolorowe bazaltowe filary. Został tak poruszony, że natychmiast sięgnął po kartkę i zaczął komponować otwierający temat uwertury. Pierwsza redakcja utworu gotowa była w grudniu 1830 roku, ostateczna wersja, zrewidowana przez kompozytora, premierę miała 14 maja 1832 roku w Londynie. Uwertura „Hebrydy” jest jednym z pierwszych muzycznych utworów opisujących nastrój oszałamiającej scenerii żywiołu morskiego dla oddania uczucia samotności i pozostawienia człowieka samemu sobie.
Cykl pieśni „Sea Pictures” Edwarda Williama Elgara powstał u schyłku epoki wiktoriańskiej. Prowincjonalny, czterdziestodwuletni kompozytor, nie wart zainteresowania samouk przeżywał wtedy sukces, który zmienił jego karierę muzyczną i przyczynił się do uznania go za najwybitniejszego (od czasów Heandla) kompozytora angielskiego (oczywiście za sprawą „Wariacji na temat własny „Enigma””, prawykonanych 13.09.1899). Napisany na sopran z towarzyszeniem fortepianu cykl opierał się na anglojęzycznej poezji współczesnej, w tym także liryce Caroline Alice Roberts, Lady Elgar (fragment drugi, In Haven[Capri]). Wersję orkiestrową przetransponował kompozytor z uwagi na Damę Clarę Butt, kontralt – ceniony głos tej epoki, która zaśpiewała pierwsze wykonanie 5 października 1899 roku w czasie Norfolk and Norwich Festival. Dwa tygodnie później wykonała dwa fragmenty cyklu dla Królowej Victorii w królewskiej rezydencji na zamku Balmoral w Szkocji. Nostalgiczne obrazy morskich głębin, pędzących fal, tajemniczych lądów dzięki wytrawnej poezji i muzyce przywołującej żywioł morski ukazują kondycję ludzką, marzenia i tęsknoty, aspiracje i ograniczenia człowieka. Podniosły, nieco patetyczny nastrój cyklu, budowany na dyspozycji dramaturgicznej wokalistki jest znakomitą okazją do wykreowania popisowej partii, z której korzystają najlepsze mezzosopranistki na całym świecie.
O swojej symfonii d-moll op. 70 pisanej w 1885 roku myślał Dvořák z powagą: „Bóg da, ta czeska muzyka poruszy świat!!” Utwór zamówiony przez Londyńskie Towarzystwo Filharmoniczne, które włączyło właśnie kompozytora do swego grona stał się pretekstem do wyrażenia uczuć zarówno osobistych, jak i patriotycznych. Jego „twórcza wypowiedź wznosi się w tej symfonii na wyżyny, jakich w tej sile i wielkości symfonicznej koncepcji i formy nigdy przedtem nie osiągnął i – co się tyczy powagi i zawartości ideowej treści – nie miał już osiągnąć” – mówi Otakar Šourek, znawca muzyki kompozytora. Ta zgodnie najwyżej ceniona przez krytykę symfonia Dvořáka za wyważone proporcje, zwartość formalną, pełne wyrazu i żywotnej siły tematy, śmiałość kombinacji harmonicznych itd. paradoksalnie właśnie ze względu na brak swobody rozwoju i bezpośredniości melodyki kształtowanej na wzorach ludowych nie zyskuje popularności dorównującej IX Symfonii e-moll „Z Nowego Świata”.
