Jeśli wierzyć analizie Agnieszki Szymkiewicz, przez co najmniej dwadzieścia lat żaden mieszkaniec nie przekonał Rady Miejskiej w Świdnicy do uznania swojej skargi za zasadną. Ani jeden.
Trudno o lepszą reklamę urzędniczej nieomylności. I gorsze świadectwo dla obywatelskiej kontroli.
Mieszkańcy mieli problemy, składali pisma, opisywali zaniedbania. A rada? Za każdym razem, gdy rozstrzygała sprawę merytorycznie, odpowiedź miała być taka sama: bezzasadna.
Czy przez dwie dekady naprawdę mylili się wyłącznie mieszkańcy? Czy radni potrafią jeszcze powiedzieć własnemu politycznemu zapleczu: tutaj zawiedliście, temu człowiekowi należy przyznać rację?
Teraz pojawia się wyjątkowo niewygodny zgrzyt. Jak opisuje autorka artykułu, wojewoda uznał za zasadną skargę na działania samej rady. Wytknął brak własnego uzasadnienia rozstrzygnięć i zajmowanie się zarzutami dotyczącymi informacji publicznej w niewłaściwym trybie.
Radni oceniali mieszkańca, a sami nie dopilnowali prawidłowego załatwienia jego sprawy. To nie przesądza o słuszności wszystkich jego zarzutów. Ale wystarcza, żeby zapytać: z jaką starannością wydawano te wszystkie „bezzasadne”?
Pani Joanno Gadzińska, Panie Janie Dzięcielski, Państwo Radni — głosowanie nie zastępuje rzetelności. Większość na sali nie jest dowodem, że mieszkaniec się myli. A opinia komisji nie zwalnia całej rady z odpowiedzialności za własną uchwałę.
Pokażcie pełny rejestr skarg i ich rozstrzygnięć. Jeżeli opublikowany bilans jest nieprawdziwy — obalcie go dokumentami. Jeżeli jest prawdziwy — wyjaśnijcie, jak przez dwadzieścia lat udawało się wam ani razu nie przyznać mieszkańcom racji.
Mandat radnego to zobowiązanie wobec mieszkańców. Nie polisa ochronna dla prezydenta i urzędu.
Świdniczanie nie wybierają rady po to, żeby ich skargi miały gdzie umrzeć.
