W 2014 roku Beata Moskal-Słaniewska szła po władzę z hasłem „Zawsze blisko ludzi”. Obiecywała pełną dostępność prezydenta, otwartość na problemy mieszkańców i koniec urzędniczej arogancji. Dwanaście lat później świdniczanie nie mogą nawet skorzystać z regularnego dyżuru u prezydentki swojego miasta. Za to kiedy pani prezydentka przypadkiem spotka mieszkańca na Rynku, powstaje z tego wpis w mediach społecznościowych. Czyżby zwykła rozmowa z obywatelem stała się już tak wielką rzadkością, że trzeba ją reklamować?

Pani prezydentko , wyciągnęliśmy Pani ulotkę wyborczą z 2014 roku. I naprawdę warto ją dzisiaj przeczytać.
Na pierwszej stronie uśmiechnięta kandydatka i wielkie hasło: „Zawsze blisko ludzi”.
Dalej piękne deklaracje o szacunku, otwartości i pracy dla mieszkańców (sic!)
„A ja lubię i chcę pracować z ludźmi i dla ludzi” – przekonywała wówczas Beata Moskal-Słaniewska.
Podczas kampanii zapowiadała również powrót pełnej dostępności prezydenta.
I co z tego zostało?
Jak ustalił portal Swidnica24.pl, Beata Moskal-Słaniewska jest jedyną osobą stojącą na czele gminy w powiecie świdnickim, która nie prowadzi tradycyjnych, regularnych dyżurów dla mieszkańców.
W innych gminach wójtowie i burmistrzowie znajdują czas, żeby osobiście wysłuchać ludzi.
W Świdnicy najwyraźniej wystarczyć mają pisma, e-maile i urzędowe procedury.
A przecież to właśnie bezpośredni kontakt z mieszkańcami był jedną z wyborczych obietnic obecnej prezydentki.
Jeszcze bardziej kompromitująco w tym zestawieniu wypada fragment ulotki z 2014 roku zatytułowany „Główne grzechy obecnej władzy Świdnicy”.
Polityczne środowisko Beaty Moskal-Słaniewskiej zarzucało poprzednikom między innymi:
* arogancję wobec mieszkańców i opozycji,
* ogromne wydatki na PR zamiast na podstawowe potrzeby miasta,
* niedostrzeganie życiowych problemów mieszkańców.
Jakże łatwo było stawiać takie zarzuty, kiedy samemu siedziało się w opozycji. Jakże niewygodnie muszą brzmieć dzisiaj, kiedy to własne rządy trzeba ocenić według tych samych kryteriów.
Warto przyjrzeć się również samemu plakatowi. Wizerunek kandydatki jest na nim tak mocno wygładzony, że sprawia wrażenie niemal nierzeczywistego. Dzisiaj można dostrzec w tym pewną ironię: na plakacie wygładzono wizerunek, w obietnicach – rzeczywistość. Po dwunastu latach warto sprawdzić, co pozostało z tego starannie przygotowanego obrazu.
Bo czym innym jest polityczna reklama, a czym innym rzeczywista dostępność władzy.
Zdjęcie z mieszkańcem na Rynku nie zastąpi dyżurów. Facebookowy wpis nie zastąpi otwartych drzwi gabinetu. A uśmiech do aparatu nie jest dowodem na to, że każdy świdniczanin ma równą możliwość przedstawienia swoich problemów prezydent miasta.
Mieszkańcy nie powinni polować na prezydent między Rynkiem a ratuszem, żeby móc z nią porozmawiać. To nie oni mają zabiegać o łaskę spotkania. To prezydent pełni funkcję publiczną i odpowiada przed mieszkańcami.
I jeszcze jedno.
Władza, która przez lata nie przywraca regularnych spotkań z mieszkańcami, a jednocześnie chwali się przypadkowymi rozmowami, sama wystawia sobie świadectwo.
Nie potrzeba tutaj żadnej opozycyjnej kampanii. Wystarczy zestawić wyborczą ulotkę z 2014 roku z informacjami o obecnej praktyce sprawowania urzędu.
Pani Prezydentko, kiedy ubiegała się Pani o głosy świdniczan, zapewniała Pani, że chce być blisko ludzi. Dzisiaj wypada zapytać: czy po zdobyciu władzy ta bliskość przestała być potrzebna?
A może hasło wyborcze należałoby po prostu zaktualizować?
„Zawsze blisko ludzi. Pod warunkiem, że przypadkiem spotkamy się na Rynku”.
Świdniczanie zasługują na coś więcej niż polityczny PR. Zasługują na prezydenta, który nie tylko mówi o otwartości, ale zapewnia mieszkańcom realną możliwość osobistego spotkania.
Bo największym problemem tej historii nie jest sam brak dyżurów. Jest nim przepaść między tym, co obiecywano mieszkańcom przed wyborami, a tym, jak wygląda dostępność prezydentki po dwunastu latach sprawowania władzy.
Źródła: biuletyn wyborczy SLD Lewica Razem „Zanim zagłosujesz”, październik 2014 r.; Swidnica24.pl, Agnieszka Szymkiewicz, 10 października 2026 r



